Sadece El Sallıyorum

Bir kucak dolusu pişmanlık doldurdum,

Kıyafetimi bohça yapıp.

Eskiden ne güzel meyvelere

Giysimizi açıp bohça yapardık.

-

Özledim o günleri,

Aslında dün gibi.

Özlediğim yalnızca o değil,

Anlatayım bari.

-

Bir ceviz ağacı vardı,

Evimizin önünü kaplardı.

Dallarıyla kocamandı,

Büyüdü, etrafı sardı.

-

Hata saydılar,

Olması gereken büyümesiydi.

Yanlış yaptı saydılar,

Dalları elektrik tellerine değdi.

-

Büyümesi gerekti,

Çocukluğumu katlettiler.

Telleri çekmediler,

Ağacımı kestiler.

-

Sandılar ki yenisi ekilir,

Daha da büyür, meyve verir,

Gölgesinde yemek yenir.

Bunu onlara kim açıklayabilir?

-

Dedem ekmiş o ağacı,

Ektiği ağaç da peşinden gitti.

Söylesinler şimdi bana,

Dedem yeni ağacı nasıl dikecekti?

-

O ağaç, evden kaçtığımızda

Yuva olurdu dalları.

Her bir dalı birimizin,

Düşerdik de bazenleri.

-

Tellerin yeri değişirdi,

Büyükler değer bilmedi.

Bizim memleket hasreti

O kesildiğinde pekişti.

-

Bir yonca tarlası vardı,

Miras için duvar örmüşler.

Şimdilerde gidemem köye,

Görürüm bir duvar, bir kütük.

-

Çocukluğumu özlemiyorum,

Çocukluğumu yad ediyorum.

Ağacımın, tarlanın, çocukluğumun

Ardından sadece el sallıyorum.